“பரதன் உன்னைவிட நல்லவன்” – கோசலை

February 17, 2018

Raman

அயோத்தியா காண்டம்

நகர் நீங்கு படலம்

பாடல்  1-8.

கம்பராமாயணத்தின் பெரிய  படலங்களில் நகர் நீங்கு படல மும்  ஒன்று.

பரதன் நாடாளப்போவதும் ராமன் கானகம் போவதும்  இதுவரை மந்தரை, கைகேயி, தசரதன் மற்றும் ராமன் இவர்களுக்கு மட்டும்தான் தெரியும். இந்த செய்தியை கோசலை, லக்ஷ்மணன் மற்றும் சீதை எப்படி எதிர்கொள்கிறார்கள்? முக்கியமாக அயோத்தி நகர மாந்தரின் மனநிலை என்னவாய் இருந்தது என்பதை சொல்லும் மிக முக்கியமான படலம்.

கைகேயியின், தசரதன் சொன்னதாகச் சொன்ன, கட்டளையை “தலை மேல் ஏற்றுக்கொண்ட” ராமன் தன் தாய் கோசலையின் மாளிகைக்கு செல்கிறான். ராமன் முடிசூட்டி வருவான் என்று எதிர்நோக்கியிருந்த கோசலையிடம் இடியென ஒரு செய்தி சொல்ல.

“குழைக்கின்ற கவரி இன்றிக் கொற்றவெண் குடையும் இன்றி
இழைக்கின்ற விதிமுன் செல்லத் தருமம் பின் இரங்கி ஏக”

விதி முன்னடத்தி செல்ல ராமன் போகின்றான். ராமன் போகுமிடமெல்லாம் தருமம் செல்லும் என்பதால் “தருமம்  பின்னிறங்கி ஏக” என்கிறான் கம்பன்.

கோசலை, ராமன் மணிமுடியில்லாமல் இருப்பதும், அவன்  தலை மஞ்சன நீரால் நனையாதது கண்டும் ஐயம் கொள்கிறாள். பாதம் தொட்டு வணங்கிய ராமனிடம் “ஏதாவது இடையூறு உண்டா?” என்கிறாள், குறிப்பால் உணர்ந்து.

“வனைந்த பொற் கழற்கால் வீரன் வணங்கலும், குழைந்து வாழ்த்தி
‘நினைந்தது என்? இடையூறு உண்டோ நெடுமுடி புனைதற்கு?’ என்றாள்”

கம்பனும் ராமனும் போட்டி போடும் இடம் இது.

தாய் கேட்கிறாள். இப்போது ராமன் சொல்லவேண்டும், யாரும் உணர்ச்சி வயப்பட இடம் தராமல் இந்த இடத்தை கடக்க வேண்டும்.

ராமன் சொல்கிறான் “உன் ஆசை மகன் பரதன் முடி சூடப் போகின்றான்”. “பங்கமில் குனத்தெம்பி பரதன்” என்று அவ்வளவு அழகாக சொல்கிறான் ராமன்.

“மங்கை அம்மொழி கூறலும், மானவன்
செங்கை கூப்பி , ‘நின் காதல் திரு மகன்,
பங்கம் இல் குணத்து எம்பி, பரதனே,
துங்க மா முடி சூடுகின்றான்’ என்றான்”

[அந்தக் காலத்தில் யாரும் மறுமொழி உரைக்கும் போது “இல்லை” என்று எதிர்மறையாக சொல்ல மாட்டார்களாம். “உப்பு இருக்கிறதா” என்பவரிடம், உப்பு இல்லை என்றால், மிளகாய் இருக்கிறது என்பார்களாம்.]

இப்போது கோசாலை என்ன  சொல்லப் போகிறாள்? ராமனைப் பெரும் பேறு பெற்றவள் அவள். அவன் சொல்லவந்ததை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு மேற்கொண்டு ஆர்ப்பாட்டம் செய்யாமல் “முறையின் படி மூத்தவன் முடி சூட்டவேண்டும். அது ஒன்றுதான் குறை. மற்றபடி பரதன் உன்னைவிட நல்லவன்” என்று கருத்துரைக்கிறாள் அந்த நான்கு மகன்களிடமும் ஒரேமாதிரி அன்பு கொண்ட கோசலை. கைகேயிடமிருந்து கோசாலையை வேறுபடுத்திக் காட்டும் முக்கியமான பாட்டு இது.

“முறைமை அன்று என்பது ஒன்று உண்டு; மும்மையின்
நிறை குணத்தவன்; நின்னினும் நல்லனால்;
குறைவு இலன்’ எனக் கூறினாள் – நால்வர்க்கும்
மறு இல் அன்பினில், வேற்றுமை மாற்றினாள்”

ராமன் கோசாலையை தேற்றுவதும், கோசலை ராமன் மனம் ஒடிந்துவிடுவானோ என்று எண்ணி “பரதன் நல்லவன், நாடு நலம் பெறும்” என்று தேற்றுவதும் ஒரு கன்றும் அதன் தாயும் ஒன்றை ஒன்று ஆதரவாக அனைத்துக்கொள்வது போன்ற காட்சியை காண்பிக்கிறான் கம்பன்.

மேலும் உன் தந்தை தசரதன் சொன்னபின் பாரதனே முடிசூட்டிக் கொள்ளட்டும் என்று ஆசி வழங்குகிறாள்.

“நன்று, நும்பிக்கு நானிலம் நீ கொடுத்து
ஒன்றி வாழுதி, ஊழி பல’ என்றாள்”

அமைதியாக கேட்டுக்கொண்டிருந்த ராமன் “தாயே, தந்தை எனக்கு ஏவிய கட்டளை இன்னும் ஒன்று உள்ளது” என்கின்றான்.

“தாய் உரைத்த சொல் கேட்டுத் தழைக்கின்ற
தூய சிந்தை அத் தோம் இல் குணத்தினான்,
‘நாயகன், எனை நல் நெறி உய்ப்பதற்கு
ஏயது உண்டு, ஓர் பணி’ என்று இயம்பினான்”

நால்வரில் யார் வேண்டுமானாலும் முடி சூட்டிக்கொள்ளட்டும் என்ற பெருந்தன்மை கொண்ட கோசலை, தன் மகன் மட்டும் 14 வருடம் காட்டில் வசிக்க வேண்டும் என்ற செய்தியை எங்கனம் எதிர் கொள்ளப்போகிறாள்?

 

Advertisements

அட ராமா!

February 10, 2018

Kaikeyi_told_that_according_to_the_two_boons_granted_by_Dasaratha_Rama_should_go_to_the_forest_for_14_years_and_Bharata_must_become_the_king

அயோத்தியா காண்டம்

கைகேயி சூழ்வினைப்படலம்

பாடல் 104-110

கைகேயியின் முன் தோன்றுகிறான் ராமன்.தலை நிலத்தில் பட வணங்கி வாய் பொத்தி நிற்கின்றான். இதை செய்யும் போது ராமன் காடெல்லாம் அலைந்து அந்தி வேலை வீடு திரும்பிய கன்று தாயைக் கண்டால் அடையும் மன அமைதி கொண்டானாம். யார் வேண்டுமானாலும் இன்னல் /துரோகம் செய்ய வாய்ப்பு உண்டு. ஆனால் ஒரு தாய் தன் மகனுக்கு இன்னல் தரும் செயலை செய்வாளா?

“வந்தவள் தன்னைச் சென்னி மண்ணுற வணங்கி வாசச்
சிந்துரப் பவளச் செவ்வாய் செங்கையின் புதைத்து, மற்றைச்
சுந்தரத் தடக் கை தானை மடக்குறத் துவண்டு நின்றான் –
அந்தி வந்து அடைந்த தாயைக் கண்ட ஆன் கன்றின் அன்னான்”

என்ன தவம் செய்தனை கைகேயி அந்த ராமனே உன்  முன்னாள் காய் கட்டி வாய்  பொத்தி, தாயே என்றழைக்க?

“நின்றவன் தன்னை நோக்கி, இரும்பினால் இயன்ற நெஞ்சில்
கொன்று உழல் கூற்றம் என்னும் பெயர் இன்றிக் கொடுமை பூண்டாள்”

கம்பன் மறுபடியும் கைகேயியை எமன் என்கிறான். அத்தனை கோபம் அவனுக்கு. இந்த முறை “வெறும் கூற்றம் எனும் பெயர் மட்டும் அல்ல, அந்த எமன் செய்யும் கொடுஞ்செயலையும் செய்கிறாள்” என்கிறான் கம்பன்.

“உன்னிடம் தந்தை சொல்லுமாறு சொல்லிய ஒரு காரியம் உண்டு” என்கிறாள்.

ராமன், கன்றினைப்போல், புன்னகை மாறாமல், “தந்தையின் கட்டளையை தாய் சொல்லி கேட்கும் பாக்கியம் இவ்வுலகில் யாருக்கு கிடைக்கும்? எனக்கு தாயும் நீயே தந்தையும் நீயே. கட்டளையை சொல்லுங்கள் அதை என் தலை மேல் கொள்கிறேன் “என்கிறான்.

அட ராமா!

(இந்த “அட ராமா “எனும் சொல்லின் மூலகாரணம் இந்த நிகழ்ச்சி தானோ?

அட ராமா எனும் சொல் பல உணர்ச்சிகளின் வெளிப்பாடாக உபயோகப்படுத்தப்படுகிறது.

பரிகாசம் (அட ரா….மா…. இது கூட தெரியாதா)

கோபம் (அட ராம்மா, என் இப்படி செய்யுற)

பரிதாபம் (அட ராமா, என்னப்பா இப்படி ஆயிடுச்சு)

அட ராமா. இப்படி சொல்வாயா! அவள் ஒரு துர்போதனையினால் உன்னை வஞ்சிக்கப் போகிறாள், அவளிடம் போய் “சொல், என் தலை மீது கொள்கிறேன்” என்கிறாயே என்று மனம் பதைக்கிறது.

கைகேயியோ, இதற்கு மேலும் தாமதிக்க விரும்பாமல் சொல்கிறாள் அந்த விஷ வார்த்தையை.

‘”ஆழி சூழ் உலகம் எல்லாம் பரதனே ஆள, நீ போய்த்
தாழ் இருஞ் சடைகள் தாங்கி, தாங்க அருந் தவம் மேற்கொண்டு,
பூழி வெங் கானம் நண்ணி, புண்ணியத் துறைகள் ஆடி,
ஏழ்-இரண்டு ஆண்டின் வா” என்று, இயம்பினன் அரசன்’ என்றாள்.

இவ்வளவு தான் விஷயம். “பரதன் நாடாள்வான், நீ கட்டுக்குப்போய் 14 வருடம் கழித்து வா என்று, இயம்பினன் அரசன்”.

ராமன் பொறுமையாக கேட்கிறான்.

ஏன், எதற்கு என்று ஒரு கேள்வியும் கேட்கவில்லை.

கோபம் இல்லை, ஏமாற்றம் இல்லை.

மனதில் எந்த சஞ்சலமும் இல்லை.

இதைக்கேட்ட ராமனின் முகம் அப்பொழுதுதான் மலர்ந்த தாமரை போல் இருந்ததாம்.தந்தையின் கட்டளை. சொல்வது தாய். இதில் கோபப்பட என்ன இருக்கிறது என்பது ராமனின் நிலை. சாதாரண மனிதர்க்கும் ஒரு காவியத் தலைவனுக்கும் இதுதான் வித்தியாசம்.

‘மன்னவன் பணியன்று ஆகின், நும் பணி மறுப்பனோ? என்
பின்னவன் பெற்ற செல்வம் அடியனேன் பெற்றது அன்றோ?
என் இனி உறுதி அப்பால்? இப்பணி தலைமேற் கொண்டேன்;
மின்னொளிர் கானம் இன்றே போகின்றேன்; விடையும் கொண்டேன்.’

இது மட்டுமா. ராமனை ஏன் (அவனை தெரிந்தவர்கள்) அத்தனை கொண்டாடுகிறார்கள் என்பது அவனது ஒவ்வொரு செயலும் நியாயப்படுத்தும் .

ராமன் சொல்கிறான், இது அரச கட்டளை என்று இருந்தபோதிலும் தாயே நீ சொல்லி நான் மறுப்பனோ? தவிர பரதன் பெற்ற பேறு நான் பெற்ற பேறாகும், அதில் எனக்கு மிகவும் சந்தோசமே. இதோ இப்போதே நான் கானகம் செல்கிறேன். விடை கொடுங்கள்” என்கிறான்.

எத்தனை பெரிய நாயகன், ராமன்!

இந்த மண்ணின் பொக்கிஷம் அவன். நம் கலாச்சாரத்தின் முன்னோடி!

தன்னலமற்ற தனிப்பெரும் நாயகன் அவன்.

நான், எனது என்ற பற்று முற்றிலும் அற்றவன், ராமன்.

இதோ முடியிழந்து திக்குத் தெரியாத காட்டிற்குப் போகப் போகிறான்.

மனம் இருகுவது கம்பனுக்கு மட்டும் அல்ல, நமக்கும் தான்.

Rama must be the first altruist of the human race, as far as we know.

முடிசூட்டும்விழா தான், முடிதாங்குவது உன் சிரம் அல்ல

February 8, 2018

scan424

அயோத்தியா காண்டம்

கைகேயி சூழ்வினைப்படலம்

பாடல் 80-103

‘பிள்ளையைக் கொணர்க’  என்ற கைகேயியின் வார்த்தை கேட்டு சுமந்திரன் விரைகிறான் ராமனிடம் சேதி சொல்ல. “கிளம்பு ராமா, முடி சூட்டும் நேரம் இது”

சிற்றவை தானும், “ஆங்கே கொணர்க!” எனச் செப்பினாள் அப்
பொன் தட மகுடம் சூடப் போகுதி விரைவின்’ என்றான்.

சுமந்திரன் கூறிய செய்தி கேட்டு விரைகிறான், ராமன். வழியெல்லாம் மகளிர் கூட்டம் ராமனை கண்ணால் கண்டு புளகாங்கிதம் அடைகிறது. முனிவரெல்லாம் அவன் புகழ் பாடுகின்றனர். உன்னால் இவ்வுலகம் உய்ந்தது. இந்த உலகம் முடியும் வரை நீ வாழவேண்டும். உன் ஆயுள் கோடி நாட்கள், எங்கள் ஆயுளையும் எடுத்துக்கொள் என்று உணர்ச்சி வயப்படுகின்றனர்.

‘உய்த்தது இவ்வுலகம்’ என்பார்; ‘ஊழி காண் கிற்பாய்’ என்பார்;
‘மைந்த! நீ கோடி எங்கள் வாழ்க்கை நாள் யாவும்’ என்பார்;

“செய்ய முடியாத தவத்தை செய்து இப்படி ஒரு செம்மலைப் பெற்றெடுத்த தசரத மன்னனுக்கு என்ன கைம்மாறு செய்யப்போகிறோம்,?”  என்பர் சிலர்.

செயலருந் தவங்கள் செய்திச் செம்மலைத் தந்த செல்வத்
தயரதற்கு என்ன கைம்மாறு உடையம் யாம் தக்கது?’ என்பார்.

இன்னும் சிலர் கன்றைக்கண்ட தாய்ப்பசு போல் நெஞ்சுருகி நின்றனர்.

தன்பொருவில் கன்றுதனி தாவிவரல் கண்டாங்கு
அன்பு உருகு சிந்தையொடும் ஆஉருகு மாபோல்,
என்பு உருக, நெஞ்சு உருகி, யார் உருககில்லார்?

இப்படியாக நடப்பவற்றை சொல்லிக்கொண்டு  போகும் கம்பன் காட்சியின் அழுத்தத்தை அதிகரிக்க ஒரு தகவலைச் சொல்கிறான், இந்த கவி மூலம். “கோசலை வளர்க்கவில்லை, கைகேயிதான் வளர்த்தாள், அதனால் கோசலையை விட கைகேயிதான் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொள்வாள்” என்றனராம் கூட்டத்தில் சிலர்.

‘தாய் கையில் வளர்ந்திலன்; வளர்த்தது, தவத்தால்
கேகயன் மடந்தை; கிளர் ஞாலம் இவன் ஆள,
ஈகையில் உவந்த அவ் இயற்கை இது என்றால்,
தோகை அவள் பேர் உவகை சொல்லல் அரிது?’ என்பார்.

ராமன் தசரதன் அரண்மனை வந்து சேர்கிறான்.

சுமந்திரன் கைகேயிதானே கூப்பிட்டதாகத் தானே சொன்னான்? ராமன் ஏன் தசரதன் அரண்மனை வருகிறான்?

காரணம் என்னவென்றால் , இந்த சந்தோஷமான தருணத்தில் மன்னன், தசரதன், பக்கத்தில்தான் இருப்பாள் கைகேயி என்று ராமன் நினைத்து தசரதன் மாளிகை வந்தானாம்.

தசரதன் மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பான் என்று நினைத்து வந்தவன் அங்கு தசரதன் இல்லாததை தெரிந்துகொண்டான்.

வீங்கிருங் காதல் காட்டி, விரிமுகம் கமல பீடத்து
ஓங்கிய மகுடம் சூடி, உவகைவீற்றிருப்பக் காணான்.

தசரதன் அங்கு இல்லை என்று தெரிந்தபின், கைகேயி மாளிகை செல்கிறான்.

இப்பொழுது ராமனுக்கு சொல்ல வேண்டுமே, அந்த கொடிய செய்தியை! என்ன செய்தி அது?

இன்று முடிசூட்டும்விழா  தான்,     முடிதாங்குவது உன் சிரம் அல்ல

செங்கோல் மாற்றும் விழாதான்,  கோல்கொள்வது உன் கரம் அல்ல

பார்ஆளப் புதிய மன்னன்,  ஆளப்போவது நின் திறம் அல்ல

மரவுறி தறித்து காடேற  வேண்டும் நீ, மறுப்பது அறம் அல்ல

எத்தனை கொடிய செய்தி இது! சொல்ல வேண்டியவன் தசரதன். ஆனால்  தசரதன் தன் வாயால் சொல்ல மாட்டான், எனவே நானே சொல்கிறேன் அடுத்து என்ன நடக்க வேண்டும் என்று   கைகேயி முன் வருகிறாள்

‘நாயகன் உரையான் வாயால்; நான் இது பகர்வென்’ என்னா,
தாயென நினைவான் முன்னே கூற்றெனத் தமியள் வந்தாள்

இதோ, சொல்லப்போகிறாள்.அனைவரின்

மகிழ்ச்சியையும் கொல்லப் போகிறாள்.

“இராமனை இங்கு வரச்சொல்” – கைகேயி

February 4, 2018

ayodhya_crowd

அயோத்தியா காண்டம்

கைகேயி சூழ்வினைப்படலம்

பாடல் 64-79

பொழுது புலர்ந்தது!

உலக மாந்தரெல்லாம் அயோத்தியில் கூடுகின்றனர். அயோத்தி நகர்வாழ் மக்களுக்கோ மட்டற்ற மகிழ்ச்சி. ஒவ்வொருவரும் தலை கால் புரியாமல் ஓடுகின்றனர். மகளிரெல்லாம் தம்மை அலங்கரித்துக் கொள்கின்றனர். அனைவரும் “இது என் வீட்டு விஷேசம்” என்று உவகை கொள்கின்றனர். வயதான மகளிர் கோசலையின் (தாய்மை) மனம் கொண்டனர், அந்தனர்கள் வசிஷ்டன் மனநிலை அடைந்தனர், இளம் மகளிரெல்லாம் தன் கணவன் முடிசூட்டும் போது எவ்வளவு மகிழ்ச்சி கொள்வாரோ அதே அளவு மகிழ்ச்சியுடன் காணப்பெற்றனர். மற்ற மாந்தரெல்லாம் தன் மகன் முடிசூட்டும் தருணம் இது என்று தசரதனின் மனநிலை பெற்றனர்.

“மாதர்கள், கற்பின் மிக்கார், கோசலை மனத்தை ஒத்தார்;
வேதியர் வசிட்டன் ஒத்தார்; வேறு உள மகளிர் எல்லாம்
சீதையை ஒத்தார்; அன்னாள் திருவினை ஒத்தாள்; அவ் ஊர்ச்
சாதுகை மாந்தர் எல்லாம் தயரதன் தன்னை ஒத்தார்”

வீதியில் கூடிய பெருங்கூட்டத்தை பார்த்தவர்கள் வேந்தர்கள் தான் நிறைய, இல்லை இல்லை அந்தணர்கள் தான் மிகுதி, இல்லை இல்லை மாந்தர்தாம் அதிகம் என்றும் பேசிக்கொண்டனர்.

‘வேந்தரே பெரிது’ என்பாரும், ‘வேதியர் பெரிது’ என்பாரும்,
‘மாந்தரே பெரிது’ என்பாரும், ‘மகளிரே பெரிது’ என்பாரும்,
‘போந்ததே பெரிது’ என்பாரும், ‘புகுவதே பெரிது’ என்பாரும்,
தேர்ந்ததே தேரின் அல்லால், யாவரே தெரியக் கண்டார்?

சரி, யாரெல்லாம் வரவில்லை?

“இலங்கையின் நிருதரே; இவ் ஏழ் உலகத்து வாழும்
விலங்கலும், ஆசை நின்ற விடா மத விலங்கலேயால்”

இலங்கை அரக்கர்களும், அசையமுடியாத மலைகளும் மட்டும்தான் வரவில்லை.

நேரம் நெருங்குகிறது வசிஷ்டன் வந்து முடிசூட்டுதற்குரிய வேலைகளை ஆரம்பிக்கிறான்.

“தூயநான் மறைகள் வேத பாரகர் சொல்லத் தொல்லை
வாயில்கள் நெருக்கம் நீங்க, மாதவக் கிழவன் வந்தான்”

[“வாயில்கள் நெருக்கம் நீங்க” – வாசலில் குழுமிய கூட்டம் வழி விட]

“யாரப்பா அங்கே, தசரதனை அழைத்து வாருங்கள்” என்று சொல்ல சுமந்திரன் செல்கிறான் தசரதனை அழைத்து வர.

“மணி முடி வேந்தன் தன்னை வல்லையின் கொணர்தி’ என்ன,
பணி தலைநின்ற காதல் சுமந்திரன் பரிவின் சென்றான்”

தசரதன் கைகேயியுடன் இருப்பதை அறிந்து அங்கே சென்று பணிப்பெண்களிடம் விஷயத்தை கூற, கைகேயி “மன்னன் வருவது இருக்கட்டும். அதற்கு முன் இராமனை இங்கு வரச்சொல்” என்கிறாள் பெண்களில் யமனை ஒத்த கைகேயி.

“தொண்டை வாய் மடந்தைமாரின் சொல்ல, மற்று அவரும் சொல்ல,
பெண்டிரில் கூற்றம் அன்னாள், ‘பிள்ளையைக் கொணர்க’ என்றாள்”

 

 

சூரியன் கோபத்துடன் வருகின்றான்

January 31, 2018

RedSunrise

அயோத்தியா காண்டம்

கைகேயி சூழ்வினைப்படலம்

பாடல் 55-63

பொழுது புலர்கிறது. பேரி ஒலிக்கிறது, ராமனை தொழும் நமக்கெல்லாம் இரவு கழிந்தது, எழுமின் என்று.

“நாம விற்கை இராமனைத் தொழு நாள் அடைந்த உமக்கெலாம்

காம விற்குடை கங்குல் மாலை கழிந்தது”

இரவு என்பதை “காமன் வில் குடை கங்குல்” என்கிறான் அருமைக் கம்பன். [கங்குல் -இரவு]

அதிகாலை அல்லவா?

குமுத மலர் குவியும் நேரம்.

கம்பன் சொல்கிறான், கைகேயியின் கொடுஞ்செயலைக் கண்டு நல்ல மாந்தர் எல்லாம் வாயடைத்துக் கொண்டது  போல குமுத மலர் குவிந்ததாம்.

“தீய  டங்கிய சிந்தையாள் செயல் கண்டு, சீரிய நங்கைமார்

வாய டங்கின என்ன வந்து குவிந்த – வண் குமுதங்களே”

மேகம் போல் கொடுத்தே பழக்கப் பட்ட கைகளையுடைய  மைந்தர் (மஞ்சு தோய்ப்புய மஞ்சர்), ராமன் முடிசூட்டவேண்டிய நாளுக்கு முன் இந்த இரவு ஓர் ஊழிக்காலம் போல மிகவும் பெரிய ராத்திரியாய் அமைந்ததை எண்ணி எழுகின்றனர்.

‘ஆழி யான்முடி சூடு நாளிடை ஆன பாவி இது ஓர் இரா

‘ஊழி யாயின ஆறு’ எனா உயர் போதின்”

மாதரெல்லாம் ராமனின் முகம் காணும், முடி சூட்டி கொள்ளும் அவன் சிரம் காணும்  ஆசையில் மகிழ்ச்சியுடன் எழுகின்றனர். எங்கெங்கும் குதூகலம். எல்லா திக்குகளில் இருந்தும் பலவகை ஒலிஎழும்புகிறது.

ராமன் கானகம் போகப்போகின்றான் என்ற சோகத்தில் இதுவரை கிரகணச் சந்திரன் போல் செம்மையை கவியெழுதியவன், கிரகணம் முடிந்தவுடன் பளீரென்று வெண்மையாய் ஒளி வீசும் சந்திரனாய் கவி வீசுகிறான்.

தழை ஒலித்தன; வண்டு ஒலித்தன; தார் ஒலித்தன; பேரி ஆம்

முழவு ஒலித்தன; தேர் ஒலித்தன; முத்து ஒலித்து எழும் அல்குலார்

இழை ஒலித்தன; புள் ஒலித்தன; யாழ் ஒலித்தன; – எங்கணும் –

மழை ஒலித்தனபோல் கலித்த, மனத்தின் முந்துறு வாசியே”

ஆஹா! தமிழருவி!

இதுவரை சோகமாய் கவியெழுதியவன், இப்போது வீறு கொண்டு பாடுகின்றான்.

இதை ஒருமுறையேனும், இதைப் படிப்பவர்கள், வாய் விட்டு சொல்லி இந்தக் கவியின் சுவையை உணருமாறு தாழ்மையுடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன். தமிழின் சுவை அப்போதுதான் புலப்படும்.

இரவின் இறுதியை அறிவிக்க சூரியன் வருகின்றான் . ஆனால் கோபத்துடன் வருகின்றான் .முற்றிய பாவம் செய்த பேதையின் செயலை அறிந்த கதிரவன், கோபத்துடன் மிகவும் சிவப்பாய் குன்றிலிருந்து வெளிப்படுகிறான்.

“பாபம் முற்றிய பேதை செய்த பகைத் திறத்தினில், வெய்யவன்
கோபம் முற்றி மிகச் சிவந்தனன் ஒத்தனன், குண குன்றிலே”

பொழுது விடிந்தது. இடியென இறங்கப்போகும் செய்தியை அயோத்தி நகர் மாந்தர் இன்னும் அறிந்தாரில்லை.

எத்தனை தெள்ளிய, சிறந்த உவமைகளுடன் கம்பன் இந்தக் கட்சியை கடந்து செல்ல வைக்கிறான் என்று நினைக்கும் போது ஒருமுறையேனும் “தமிழன்டா!” என்று நெஞ்சு விம்முவதை தவிர்க்க முடியவில்லை.

விரித்த பந்தலை பிரித்தது வானம்

January 28, 2018

elephant-weeps

அயோத்தியா காண்டம்

கைகேயி சூழ்வினைப்படலம்

பாடல் 46-54

வரம் தந்தாயிற்று. எவ்வளவு மகிழ்ச்சியுடன் நல்ல செய்தியை பகிர்ந்து கொள்ள வந்தவன், இப்போது அந்த நல்ல செய்தியையே இழந்து நிற்கின்றான். இது இவர்கள் இருவருக்கும் இடையேயான பிரச்சினை மட்டும் கிடையாதே, ஒரு தேசம், மற்றும் இந்த உலகம், சம்பந்தப் பட்ட விஷயம்.உலகம் என்றால் மனிதர் மட்டுமா? இல்லை, விலங்குகள், பறவைகள்,  இயற்கை என எல்லாம் சேர்ந்ததுதானே உலகம். எனவே இவையெல்லாம் எப்படி “ராமன் மன்னன் அல்லன்” என்ற செய்தியை எதிர்கொண்டன என்பது கம்பன் தன் கவித்திறமை கொண்டு விவரிக்கிறான்.

கல்லும் உருகும் இந்த கவியைக் கேட்டால், அவ்வளவு ஏன் கைகேயியே கண்ணீர் விட்டிருப்பாள் கம்பன் கவி கேட்டிருந்தால்.

முதலில் இரவு எனும் மங்கை:

இரவு எனும் பெண், கைகேயியின் எனும் மங்கையின் செய்கையால், தானும் ஒரு பெண்ணாக பிறந்தோமே  என வெட்கி ஆடவர் முன் நிற்க நாணப்பட்டு மெல்ல நழுவுவது போல் நழுவினாளாம். பொழுது புலர்வதை இப்படியும் சொல்ல முடியுமா?

“வாள் நிலாநகை மாதராள் செயல் கண்டு, மைந்தர்முன் நிற்கவும்

நாணினாள் என ஏகினாள் நளிர் கங்குல் ஆகிய நங்கையே”

கோழி வருந்தியது:

கோழி (எல்லா பறவைகளையும் போல) பறக்கும் போது தன் சிறகுகளை மேலும் கீழும் அசைத்து பறக்கும் அல்லவா. கம்பன் அதை கோழி “அய்யோ, ராமன் போகின்றானே என்று தன் வயிற்றில் அடித்துக்கொண்டே பறந்தது” என்கிறான். கற்பனையின் உச்சம் அல்லவே இது!

“கண்டு, நெஞ்சு கலங்கி, அம் சிறை ஆன காமர் துணைக்கரம்

கொண்டு தம் வயிறு எற்றி எற்றி விளிப்ப போன்றன கோழியே”

பறவைகளின் மனக் குமுறல்:

“புள்ளும் சிலம்பினகாண்” என்றாள் ஆண்டாள். அதே புள்ளினம் இங்கே மனம் கொதித்து “இப்படி செய்து விட்டாளே கைகேயி” என்று வைது கொண்டே பறந்து போயினவாம்.

“கேகயத்து அரசன் பயந்த விடத்தை, இன்னது ஒர் கேடு சூழ்

மா கயத்தியை, உள் கொதித்து, மனத்து வைவன போன்றவே”

யானைகள் மனம் கலங்குதல்:

யானைகள் தூங்கி எழுந்த போது “ராமனும் சீதையுடன் வனம் போகப் போகிறான். இனி நமக்கென்ன வேலை, நாமும் போவோம்” என்று எழுந்து நடக்கத் தொடங்கியதாம்.

“வாமம் மேகலை மங்கையோடு வனத்துள், யாரும் மறக்கிலா

நாமம் நம்பி, நடக்கும்’ என்று நடுங்குகின்ற மனத்தவாய்

‘யாமும் இம்மண் இறத்தும்’ என்பன போல் எழுந்தன – யானையே”

வானம் வருந்துதல்:

அந்த இரவில் தோன்றிய விண்மீன்கள் எல்லாம் வானம் “ராமனுக்கு பட்டாபிஷேகம்” என்று அலங்கரித்து வைத்திருந்தவையாம் . சூரியன் ஒளியில் விண்மீன்கள் மறைவது இயற்கை. ஆனால் கவிச்சக்கரவர்திக்கு எல்லாமே contextual. இனிமேல் பட்டாபிஷேகம் இல்லையென்று எண்ணி தான் விரித்திருந்த பந்தலை பிரித்ததாம் வானம் .

“வரித்த தண் கதிர் முத்தது ஆகி, இம்மண் அனைத்தும் நிழற்ற, மேல்

விரித்த பந்தர் பிரித்தது ஆம் என, மீன் ஒளித்தது – வானமே”

விலங்குகள் மற்றும் பறவைகள் பேரிடர் வரும் வேளை அதை தன் நுண்ணறிவால் கண்டுகொள்ளும். கம்பன் இங்கே நடக்கப்போகும் பேரிடரையும் அவை எங்கனம் யாரும் சொல்லாமலேயே கண்டறிந்தது என்று சொல்வது சிறப்பு.

இனி நகர மாந்தர் இதைப் பற்றி ஏதும் அறியாமல் முடி சூட்டு விழாவுக்கு எங்கனம் தங்களை தயார் படுத்திக் கொண்டனர் என்பதை பார்ப்போம்.

 

‘ஈந்தேன்! ஈந்தேன்! இவ் வரம்

January 26, 2018

KaikeyiandDasaratha_22632

அயோத்தியா காண்டம்

கைகேயி சூழ்வினைப்படலம்

பாடல் 35-

 கொடியவள் கைகேயி சிறிதும் மனம் இறங்காதது கண்டு மனம் ஒடிந்து மலை ஒன்று நிலத்தில் விழுவது போல் வீழ்கிறான் தசரதன். விழுந்தவன் தரையில் படுத்த படியே புலம்பபித் தவிக்கிறான். கைகேயியை பலவாறு பழிக்கிறான்.

இதுவரை கொண்டவனை கொன்ற குலமகளிர் என்று யாரும் இருந்ததில்லை. இதோ, அந்த வரிசையில், நீயே முதல். நீ கேட்பது என் உயிர்.

இன்று ஓர்காறும், எல் வளையார், தம் இறையோரைக்
கொன்றார் இல்லை; கொல்லுதியோ நீ? – கொடியோளே!

அன்பும் உன்னிடத்தில் இல்லை அறமும் உன்னிடம் இல்லை, மனத்தில் அருளும் இல்லை.

உன் நாவெனும் கொடிய அம்பால் என் உயிர் குடிக்கப்போகிறாய்.

“நா அம்பால், என் ஆர் உயிர் உண்டாய்; இனி, ஞாலம்
பாவம் பாராது, இன் உயிர் கொள்ளப் படுகின்றாய்!”

மண்ணும் விண்ணும் வென்ற எனக்கு என் மனையாளால் துயரம் வருவது என்ன விதியோ!

“விண்ணோர்காறும், வென்ற எனக்கு, என் மனை வாழும்
பெண்ணால் வந்தது, அந்தரம் என்னப் பெறுவேனோ?”

எல்லாவற்றையும் கேட்டுக்கொண்டிருந்த கைகேயி கிளிப்பிள்ளையாய் “வரம் கொடு, இல்லை என் உயிர் போகும்” என்று மிரட்டுகிறாள்.

வரம் கொடுத்தால் என் உயிர் போம் என்கிறான் தந்தை.

வரம் மறுத்தால் என் உயிர் போம் என்கிறாள் தாய்.

ராமன் நாடாண்டால் ஓருயிர் பிரியும், அவன் கானகம் போனால் இன்னொரு உயிர் பிரியும்.

என்ன ஒரு இக்கட்டான நிலை, தசரதனுக்கு.

முடிவு எடுக்க வேண்டியவன் அவன்தான்.

இவள் திருந்தப் போவதில்லை. வரம் கொடுத்தாலாவது அறம் காத்த நிம்மதியுடன் உயிர் பிரியும் என்று முடிவு செய்து , மன்னன் சொன்னான் அந்த அமில வார்த்தையை. மக்கள் போற்றும் இளவரன், தன் உயிரென போற்றும் அன்பு மகன் கானகம் போவான் என்ற வரத்தை ஈ………ந்…………தா………….ன்.

வீய்ந்தாளே இவ் வெய்யவள்’ என்னா, மிடல் வேந்தன்
‘ஈந்தேன்! ஈந்தேன்! இவ் வரம்; என் சேய் வனம் ஆள,
மாய்ந்தே நான் போய் வான் உலகு ஆள்வென்; வசை வெள்ளம்
நீந்தாய், நீந்தாய், நின் மகனோடும் நெடிது!’ என்றான்

நி………..ச…………ப்………..த…………ம் அந்த இரவில். எங்கெங்கும் அமைதி.

வெற்றி பெற்ற திருப்தியுடன் கைகேயி உறங்குகிறாள்.

தசரதன் மட்டும் கண்களில் நீர் பெருக அழுது கொண்டிருந்தான் .

நெடிய இரவு.  எப்போது விடியும்?

விடியப்போவது விடியலா?

அயோத்யா நகரம் விடிந்தவுடன் பட்டாபிஷேகம் என்று நினைத்து சந்தோசத்துடன் உறங்கி கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் விடிந்தால் நொறுங்கிப்போகும் அத்தனை மகிழ்ச்சியும்.

கம்பனும் கலங்கித்தான் போகிறான்.

அந்த விடியலை அவன் விவரிக்கும் விதம் வேறு எந்த இலக்கியத்திலும் இல்லாதது.

இரக்கிறான் தசரதன், இறக்கும் முன்!

January 25, 2018

3246491167_407b07960e_z

அயோத்தியா காண்டம்

கைகேயி சூழ்வினைப்படலம்

பாடல் 25-35.

பேரரசன்அவள் காலில் விழுந்து “என் புதல்வனை இங்கனம் செய்ய மனம் ஒப்பவில்லை, இரந்து கேட்கிறேன். முடிவை மாற்றிக்கொள்” என்று கெஞ்சுகிறான். வேண்டுமென்றால் பரதன் அரசாளட்டும். ஆனால் ராமன் கானகம் போகவேண்டும் என்ற வரத்தை வேண்டாதே என்று மன்றாடுகிறான்.

“பெண்ணே! வண்மைக் கேகயன் மானே!- பெறுவாயேல்,
மண்ணே கொள் நீ; மற்றையது ஒன்றும் மற’ என்றான்”

“சிவந்த கண்களையுடைய பேய் கூட யாசித்தால் மனமிரங்கி, தாய் போல் தந்து ஈயும், நீ தாயல்லவா, இரங்க மாட்டாயா?”

தாய் தந்தென்ன, தன்னை இரந்தால், தழல் வெங் கண்
பேய் தந்தீயும்; நீ இது தந்தால் பிழை ஆமோ?

மரம்தான் என்னும் நெஞ்சினளான கைகேயி இரங்காமை கண்டு மீண்டும் மூர்ச்சித்து விழுகிறான்.பின் எழுகிறான்.தொழுகிறான்.

“உன் மகன் ராமன் ஆணை கேள், என்ன வரம் வேண்டும் ஆரம்பித்த தசரதன்” என்று ஆரம்பித்த பேச்சு வார்த்தை இப்போது “உன் மகன் பரதன் என் மகன் ராமன்” என்ற ரீதியில் போகிறது. அவன் நாடு கடக்க வேண்டும் என்று வேண்டாதே என்று மீண்டும் மீண்டும் கெஞ்சுகிறான் இராமனின் தந்தை. அவன் போனால் என்னுயிர் பிரியும். எனவே “நங்காய்! உன் அபயம் என் உயிர்” என்று கடைசி அஸ்திரத்தையும் விடுகிறான்.

“நின் மகன் ஆள்வான்; நீ, இனிது ஆள்வாய்; நிலம் எல்லாம்
உன் வயம் ஆமே; ஆளுதி; தந்தேன்; உரை குன்றேன்;
என் மகன், என் கண், என் உயிர், எல்லா உயிர்கட்கும்
நன் மகன், இந்த நாடு இறவாமை நய’ என்றான்”

இம்மியும் இறங்கவில்லை கைகேயி.  “முன் கொடுத்த வரத்தை தரவேண்டும். நீயே கொடுத்த வாக்கை காப்பாற்றவில்லையெனில் இப் பூமியில் சத்தியத்தைக் காப்பாற்ற வேறு யாருளர்?” என்று மன்னன் தர்மத்திலிருந்து பிறழ்வது நன்மை அன்று என்று தர்மத்தை நினைவுறுத்துகிறாள்.

“சரம் தாழ் வில்லாய்! தந்த வரத்தைத் “தவிர்க” என்றல்
உரந்தான் அல்லால், நல்லறம் ஆமோ? உரை’ என்றாள்”

கொடியவள் கைகேயி சிறிதும் மனம் இறங்காதது கண்டு மனம் ஒடிந்து மலை ஒன்று நிலத்தில் விழுவது போல் வீழ்கிறான் ராமன் மீது அளவற்ற பாசம் வைத்த தந்தை, தர்மத்தின் வழி ஆளும் மன்னன், தசரதன்.

“நெடியான் நீங்க, நீங்கும் என் ஆவி இனி’ என்னா,
இடியேறு உண்ட மால் வரை போல், மண்ணிடை வீழ்ந்தான்”

அழக்கொண்ட எல்லாம் அழப்போம்!

January 19, 2018

DNWgdEBVoAILQWI

அயோத்தியா காண்டம்

கைகேயி சூழ்வினைப்படலம்

பாடல் 19-25

தசரதன் – கைகேயி விவாதம் கம்பனின் கதை சொல்லும் திறத்தின் உச்சம்.

கம்பன், தசரதனின் மனநிலையை, விவரிக்கும் விதம் படிப்போர் நெஞ்சை அடைக்கும். தமிழை வீரமென்றால் கொதிக்கவும், காதலென்றால் குதிக்கவும், சோகமென்றால் நெஞ்சம் பதைக்கவும் எத்தனை நேர்த்தியாக கையாளுகிறான் கம்பன். சக்கரவர்த்தி!

இங்கே அவன் காட்டும் சோகத்தில், ஸ்ரீரங்கத்தில் படுத்துக்கொண்டே கேட்டுக்கொண்டிருந்த பெருமாளே, ஒரு முறை “ராமா” என்று சொல்லியிருப்பார். கம்பனும் ஒரு வாய் தண்ணீர் குடித்திருப்பான், கண்கள் வழி வெளியேறிய நீரை சமன் செய்ய. கேட்டுக் கொண்டிருந்தோர் தசரதனுக்காக ஒருமுறை நெஞ்சம் விம்மிப் புடைத்து பெருமூச்சு கொண்டிருப்பர். கம்பன் சொன்ன விதம் அப்படி!

“ஏன், இந்த மனமாற்றம்? ராமனிடம் நீ வைத்த அன்பு பொய்யா?” என்று கேட்ட மன்னனுக்கு எனக்கு “யாரும் எதுவும் சொல்லித்தர வேண்டிய அவசியமில்லை நான் எதையும் பார்த்து பிரமித்தும் இதை வேண்டவில்லை. நீ கொடுப்பதாய் சொன்ன வரங்களை கேட்கிறேன். கொடு இல்லையேல், உலகம் உன்னை பழி சொல்ல, நான் என் உயிரை மாய்த்துக் கொள்வேன்” என்கிறாள் கைகேயி.

“திசைத்ததும் இல்லை; எனக்கு வந்து தீயோர்
இசைத்ததும் இல்லை; முன் ஈந்த இவ் வரங்கள்,
குசைப் பரியோய்! தரின், இன்று கொள்வேன்; அன்றேல்,
வசைத் திறன் நின் வயின் நிற்க, மாள்வென்’ என்றாள்”

இதைக் கேட்ட, தன் மைந்தன் ராமனை உயிரென மதிக்கும்,  தசரதன் வெந்த புண்ணில் வேல் பாய்ச்சினால் உண்டாகும் வேதனை அடைந்து மூர்ச்சித்து விழுகிறான்.

“வெந்த கொடும்புணில் வேல் நுழைந்தது ஒப்பச்
சிந்தை திரிந்து, திகைத்து, அயர்ந்து, வீழ்ந்தான்
மைந்தன் அலாது உயிர் வேறு இலாத மன்னன்”

இப்படியெல்லாம் இந்த நேரத்தில் நடக்கும் என்று சிறிதும் எதிர்பாராத தசரதன்  சோகம், கோபம், விரக்தி எனும் வெவ்வேறு மனநிலை கொள்கிறான். எதைச் சொல்லி கைகேயியை சம்மதிக்க வைப்பது? உயிருக்கு நிகரான புதல்வன் காடேற வேண்டும் என்பது எந்த தந்தைக்கு ஒப்பும்? இவளை இந்த பொழுதில் வாளெடுத்து கொன்று விடலாமா? அவ்வாறே செய்து  கொலை செய்யும் கீழ்மக்கள் எண்ணிக்கையில் நானும் ஒருவன் ஆவேன் என்று பொங்குகிறான்.

“கூரிய வாள்கொடு கொன்று, நீக்கி, யானும்
பூரியர் எண்ணிடை வீழ்வன்”

பின்னர் இத்தனைக்கும் காரணம் தான் வாய்மை தவறாமல் நடக்கும் நற்குணத்தால் வந்தது என்று தனக்குத்தானே நொந்தும் கொள்கிறான் “‘மெய்யுரை குற்றம்,  எனப் புழுங்கி விம்மும்” மன்னன்.

பின் மனதை ஆசுவாசப்படுத்தி வன்முறை வேண்டாம், கெஞ்சிப் பார்ப்போம் என்ற முடிவுக்கு வந்தவனாய் எழுகிறான்.

“பொறுப்பினும் இந் நிலை போகிலாளை வாளால்

இறுப்பினும் ஆவது இரப்பது’ என்று எழுந்தான்”

என்ன சொல்லிக் கெஞ்சுவது? கல் நெஞ்சினள் ஆகிப்போனாளே கைகேயி. வார்த்தை கரைக்குமா இவள் நெஞ்சை?  நான் இவ்வளவு சொல்லியும் கேளாத காது இனி என்ன சொன்னால் கேட்கப்போகிறது?

கண்ணீர் விட்டால் கரையுமா? நான் மூர்ச்சித்து விழுவதைப் பார்த்தும் கரையாத மனம் நான் அழுவதைப் பார்த்தா மாறப்போகிறது, என்று நினைத்த மன்னன் அவன் இதுவரை செய்யாத ஒன்றை செய்ய துணிந்தான்.

கம்பன் இதை சொல்லும்போது நம் கண்களே பணிக்கிறது.

யானை பலம் கொண்ட மன்னவரெல்லாம் வந்து தன் காலை வணங்கும் புகழ்/வீரம் படைத்த மன்னன், சட்டென்று கைகேயியின் காலில் விழுகிறான்.

“கால்மேல் வீழ்ந்தான், கந்து கொல்யானைக் கழல் மன்னர்
மேல் மேல் வந்து முந்தி வணங்கி மிடை தாளான்”

பேரரசன்அவள் காலில் விழுந்து “என் புதல்வனை இங்கனம் செய்ய மனம் ஒப்பவில்லை, இரந்து கேட்கிறேன். முடிவை மாற்றிக்கொள்” என்று கெஞ்சுகிறான்.

தசரதன் முதல் தோல்வி கண்ட நேரம் இது. கைகேயியின் மனம் சிறிதும் அசையவில்லை.

ஒன்று எய்தி நூறு இழக்கப் போகும் கைகேயி.

January 16, 2018

Kaikeyi-dasarathan

அயோத்தியா காண்டம்

கைகேயி சூழ்வினைப்படலம்

பாடல் 10-18

தீஞ்சொல் சொல்லி வதைப்போர்கள் அன்றும் இன்றும் என்றும் இருப்பர் போலும். இங்கே ஒரு சிறுமதியாளர் ஆண்டாளைப் பழிக்கின்றார். அன்று கைகேயி இரண்டு வரங்கள் கேட்டு தசரதனை துடிக்க வைக்கிறாள். [தசரதன் இறந்த பின் பரதன் கானகம் போய் ராமனைத் தேடி நாடாள வர வேண்டும் என்று மன்றாடும் போது  கைகேயியும் உடன் போகிறாள், தன் தவற்றை  உணர்ந்து. ஆனால் “வடு”கபட்டியாளரோ தீராத வடுவை ஏற்படுத்திவிட்டு தவறே செய்யவில்லை என்கிறார்.]

சரி, ராமன் கதைக்கு வருவோம். என்ன வரம் வேண்டும் கேள், தருகிறேன் என்று பெருமிதம் கொள்கிறான் தசரதன்.

கைகேயி asks those two dreaded demands.

“ஏய வரங்கள் இரண்டின், ஒன்றினால், என்
சேய் அரசு ஆள்வது; சீதை கேள்வன் ஒன்றால்
போய் வனம் ஆள்வது’ எனப் புகன்று, நின்றாள் –
தீயவை யாவையினும் சிறந்த தீயாள்”

உத்தமன் ராமன் வனவாசம் போகவேண்டும். என் மகன் நாடாள வேண்டும் என்ற கொடிய வேலை தசரதன் நெஞ்சினுள் பாய்ச்சுகிறாள்.

(இரண்டு பாடல்களுக்கு முன் “கள்ளவிழ் கோதை” என்று கைகேயியை வர்ணித்த கம்பன் இப்போது “தீயவை யாவையினும் சிறந்த தீயாள்” என்கிறான்.)

இதைக் கேட்ட மாத்திரத்தில் கொடிய, விஷம் கொண்ட, பாம்பு கடித்த யானையென துடித்து விழுகிறான் மன்னன்.

நாகம் எனும்கொடியாள், தன் நாவின் வந்த
சோக விடம் தொடர, துணுக்கம் எய்தா,
ஆகம் அடங்கலும், வெந்து அழிந்து, அராவின்
வேகம் அடங்கிய வேழம் என்ன வீழ்ந்தான்.

[ஆகம் – உடம்பு]

துரோகத்தால் வீழ்த்தப்பட்டதால் he goes through lots of emotions.

“உலர்ந்தது நா; உயிர் ஓடலுற்றது; உள்ளம்
புலர்ந்தது; கண்கள் பொடித்த, பொங்கு சோரி”

ஆனால் தன் கணவன் துடிப்பதைப் பார்த்தும் கொஞ்சமும் மனம் இரங்கவில்லை கைகேயி. கம்பனே தன்னால் சொல்ல முடியவில்லை,  வாய் கூசுகிறது என்கிறான்

“அஞ்சலள்; ஐயனது அல்லல் கண்டும்; உள்ளம்
நஞ்சிலள்; ‘நாண் இலள்’ என்ன, நாணம் ஆமால்”

இத்தனை வேதனையினூடே தசரதன் கேட்கிறான் “ஏன், இந்த மனமாற்றம்? ராமனிடம் நீ  வைத்த அன்பு பொய்யா? என்  ஆணையிட்டு சொல், யாராவது பொய் நிலை உடையவர்கள் வஞ்சம் கற்பித்தனரோ?”

“பொய்ந் நிலையோர்கள் புணர்த்த வஞ்சம் உண்டோ ?
உன் நிலை சொல்; எனது ஆணை உண்மை!’ என்றான்”

கைகேயி என்ன சொன்னான், தசரதன் என்ன செய்தான்?

-ச. சண்முகநாதன்