“என் தாரம் அல்லள்; துறந்தேன்”

March 17, 2018

ram-vanvaas

வசிட்டன் ரூபத்தில் வந்த கடைசி நம்பிக்கையும் வீண் என்று தெரிந்து கொண்ட தசரதன், சொல்லத்தகாத வார்த்தையை சொன்னான்.

“முன்னர் அக்னி சாட்சியாக நான் கைப்பிடித்தது என் தேவியை அல்ல. என் கூற்றத்தை (யமனை)” என்று நினைத்த தசரதன் வசிட்டனை சாட்சியாக வைத்து சொல்கிறான் “கேள். நீ இனி என் தாரமல்ல. மனத்தால் துறந்தேன் உன்னை. உன் மூலம் நான் பெற்ற, நாளை அரசாளப்போகும், பரதன் எனக்கு மகனும் அல்லன்.  நாளை நான் இறந்தால் பரதன் எக்காரணத்தை முன்னிட்டும் மகன் என்ற உரிமையில் என்னுடைய ஈமக்கிரியையில் பங்கெடுக்கக் கூடாது.”  வெடித்து சிதறுகிறான் தசரதன்.

‘சொன்னேன் இன்றே; இவள் என் தாரம் அல்லள்; துறந்தேன்;
மன்னே ஆவான் வரும் அப் பரதன் தனையும் மகனென்று
உன்னேன்; முனிவா! அவனும் ஆகான் உரிமைக்கு’ என்றான்.

எவ்வளவு பெரிய வார்த்தை! (இனி நீ எனக்கு மகனும் இல்லை நான் உனக்கு தகப்பனும் இல்லை என்ற சினிமா வசனங்களுக்கு இந்த கவிதான் முன்னோடியோ!)

இதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த கோசலை (கணவன் குறையக் குறையும் என்று கம்பன் புகழும் கோசலை) மிகவும் வருத்தம் கொள்கிறாள்.”கைகேயி வரத்தை திருப்பித்தரமாட்டாள். ராமன் கானகம் செல்வது உறுதி.  ராமன் சென்றால் தசரதன் உயிர் வாழ மாட்டான். என்னே என் விதி!”

 ‘போவாது ஒழியான்’ என்றாள், புதல்வன் தன்னைக் கணவன்
சாவாது ஒழியான் என்று என்று, உள்ளம் தள்ளுற்று அயர்வாள்;

தசரதனோ, இவ்வேளையில், ராமன் தன் அருகில் தோன்றமாட்டானா என்று ஏங்குகிறான். ராமன் இல்லாததால் ராமனிடம் சொல்வதாக நினைத்து கண்ணீருடன் சொல்கிறான் “ராமா! வேதம் ஓதி அக்னியின் முன் உன்மீது சொரிய வேண்டிய திரு மஞ்சன நீரை, பாவியேன் எனக்கு என்வாயில் நீர்க்கடனாக ஊற்றி விட்டு கானகம் போ!”  (உண்ணும் நீராய் உதவி உயர் கான் அடைவாய்) என்கிறான்.

‘கண்ணும் நீராய், உயிரும் ஒழுக, கழியாநின்றேன்;
எண்ணும் நீர் நான்மறையோர், எரிமுன் நின்மேல் சொரிய,
மண்ணும் நீராய் வந்த புனலை, மகனே! வினையேற்கு
உண்ணும் நீராய் உதவி, உயர் கான் அடைவாய்!’ என்றான்.

Seriously big  lump in the throat. Isn’t?

Advertisements

All hope is lost for Dasarathan!

March 11, 2018

dasaratha_in_bed

அயோத்தியா காண்டம்

நகர் நீங்கு படலம்

பாடல்  36-46.

வசிட்டன் தசரதனை நெருங்கி நிலைமை என்னவென்று அறிய முற்படுகின்றான்.

தசரதன் நிலையைப் பார்த்து, உயிர் இருக்கிறது, ஆனால் எவ்வளவு நாழி என்று சொல்ல முடியாது என்று மனதில் நினைத்துக்கொண்டு, கோசலை பதறுவதையும் கைகேயி எந்த உணர்ச்சியும் இல்லாது இருப்பதையும் பார்க்கின்றான். நடந்தது என்னவென்று கைகேயி எடுத்துரைக்கிறாள். நிலைமை இதுவென்று உணர்ந்த வசிஷ்டன் is trying to downplay it to save Dasarathan. தசரதனிடம் சென்று “கவலைப்படாதே. கைகேயியே உன் காதல் ராமனுக்கு அரசை அளிப்பாள். மனதை தேற்றி எழுந்திரு” என்கிறான்.

“கற்றாய், அயரேல்; அவளே தரும், நின் காதற்கு அரசை;
எற்றே செயல் இன்று ஒழி நீ என்று என்று இரவா நின்றான்”

ராமன் என்ற சொல்லக் கேட்டவுடன் தசரதன் புத்துணர்ச்சி பெற்று எழுகிறான்.

“ஓதக் கடல் நஞ்சு அனையாள் உரை நஞ்சு ஒருவாறு அவிய,
காதல் புதல்வன் பெயரே புகல்வான் உயிரும் கண்டான்”

மன்னன் நிலை கண்டு மேலும் சில இனிய சொற்களைச் சொல்கிறான். ராமன் நாடாள்வான். ஒரு தடையும் இல்லை. இது உறுதி.

“காணாய், ‘ஐயா! இனி, நீ ஒழிவாய் கழி பேர் அவலம்;
ஆண் நாயகனே, இனி, நாடு ஆள்வான்; இடையூறு உளதோ”

வசிட்டனின் உரையில் மனம் மகிழ்ந்த தசரதன், அவனிடம் “ராமன் காட்டுக்கு போகாதிருக்கவும் என் வாக்கு பொய்க்காமல் இருக்கவும் ஏதாவது செய் தலைவா” என்று மன்றாடுகிறான்.  வெள்ளத்தில் மூழ்கியவனுக்கு கையில் ஒரு பலகை தட்டுப்பட்டது என்றால், இந்த பலகை நம்மை கரை சேர்க்காதா, என்ற எவ்வளவு நம்பிக்கை கொள்வானோ அவ்வளவு நம்பிக்கை வைத்தான் வசிட்டனின் சொல்லில்.

“என்ற அம் முனிவன் தன்னை, ‘நினையா வினையேன், இனி, யான்
பொன்றும் அளவில் அவனைப் புனை மா மகுடம் புனைவித்து,
ஒன்றும் வனம் என்று உன்னா வண்ணம் செய்து, என் உரையும்,
குன்றும் பழி பூணாமல், காவாய்; கோவே!’ என்றான்”

 

வசிட்டனும் கைகேயியிடம் “ராமனுக்கு ராஜ்யத்தை அளித்து தீராப்புகழ் கொள்வாய், தாயே” என்று உபதேசிக்கிறான்.

“மனுவின் வழிநின் கணவற்கு உயிரும் உதவி, வசைதீர்
புனிதம் மருவும் புகழே புனைவாய்; பொன்னே! என்றான்”

என்ன கனிவான வேண்டுகோள்! ஆனால் கைகேயி இதற்க்கு மாறாக சூடு சொல் வீசுகிறாள். “என் வார்த்தை பொய்யென ஆன பின் நான் ஏன் உயிர் வாழ வேண்டும்? நான் வாழ வேண்டும் என்றால் என் வார்த்தை நடந்தேறவேண்டும்”

“இம் மாண் உலகத்து உயிரோடு இனி வாழ்வு உகவேன்; என்சொல்
பொய்ம் மாணாமற்கு, இன்றே, பொன்றாது ஒழியேன்’ என்றாள்”

வசிட்டன் கோபம் கொண்டு சீறுகின்றான்.

“பேய்க் குணம் கொண்டவளே. இனி தசரதனுக்கு உன்னிடம் என்ன இருக்கின்றது? தீயோய்! நின்போல் தீயார் உளரோ?”

பெண்ணோ? தீயோ? மாயாப் பேயோ? கொடியாய்! நீ; இம்
மண்ணோடு உன்னோடு என் ஆம்? வசையோ வலிதே!’ என்றான்.

எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்த தசரதன்  has lost his last hope that he had. வசிட்டன் ரூபத்தில் வந்த கடைசி நம்பிக்கையும் வீண் என்று தெரிந்து கொண்ட தசரதன், சொல்லத்தகாத வார்த்தையை சொன்னான்.

கோசலையின் அழுகுரல் சொன்ன செய்தி!

March 4, 2018

dasaratha_in_bed

அயோத்தியா காண்டம்

நகர் நீங்கு படலம்

பாடல்  19-35.

கோசலை, ராமன் வார்த்தையில் நம்பிக்கை கொண்டு தன்னை தேற்றிக்கொண்டவளாய் “சரி. அப்படியே ஆகட்டும். ஆனால் என்னையும் உன்னுடன் அழைத்துச் செல்” என்கின்றாள்.

ஒரு கணமும் யோசிக்காமல், ராமன், “தாயே என்னை பிரிந்து வாடும் தந்தைக்கு அருகில் இருந்து ஆறுதல் சொல்லி தேற்றுவது உன் கடமை. அது மீறுவது அறம் இல்லையே”. எனவே தந்தையுடன் நீ இருந்து தைரியம் சொல்லாமல் என்னுடன் வரும் எண்ணத்தை கை விடவேண்டும் என்று கருத்துரைக்கின்றான்.

‘என்னை நீங்கி இடர்க் கடல் வைகுறும்
மன்னர் மன்னனை வற்புறுத்தாது, உடன்
துன்னும் கானம் தொடரத் துணிவதோ?
அன்னையே! அறம் பார்க்கிலை ஆம்’ என்றான்.

[வற்புறுத்தாது – தைரியம் சொல்லாது. இந்த “வற்புறுத்தல்” எனும் சொல் இந்நாளில் insist என்ற பொருள் கொண்டது எப்படி என்று தெரியவில்லை]

பின்னும் “அந்நாளில் சிவபெருமானுடைய கோடாலிப் (மழு) படையை ஏந்திய பரசுராமன் தந்தை சொல் தலையில் ஏற்று செய்த செயல் எல்லாம் மறந்து போனதா? நம் சக்கரவர்த்தி (உரவோன்) சொல் இது. இதை மறுப்பது அறம் அன்று.

“மான் மறிக் கரத்தான் மழு ஏந்துவான்,
தான் மறுத்திலன் தாதைசொல்; தாயையே”

[இது ஒரு கிளைக் கதை]

But கோசலை was still hoping to change the verdict.  “பரதன் நாடாள்வதில் குறை ஒன்றும் இல்லை. ஆனால் உன் வனவாசம் தவிர்க்க வேண்டி தசரதனிடம் கெஞ்சிக் கேட்கப்போகிறேன்” என்று தசரதன் இருக்குமிடம் செல்கிறாள்.

‘அவனி காவல் பரதனது ஆகுக;
இவன் இஞ் ஞாலம் இறந்து, இருங் கானிடைத்
தவன் நிலாவகைக் காப்பென், தகைவினால்,
புவனி நாதன் தொழுது’ என்று போயினாள்.

அங்கே வரமளித்த பின் மூர்ச்சையடைந்த தசரதன் இன்னும் கண் விழிக்காமல் மயங்கிய நிலையிலேயே கிடக்கின்றான். இந்தக் காட்சியை கண்ட கோசலை மனம் பதறுகிறாள். கூக்குரலிட்டு அழுகிறாள். மேலும் புலம்புகிறாள். புண்ணியன் ராமன் வனவாசம், என்ற செய்தி, தைத்த கோசலையின் மனதை தசரதன் பேச்சு மூச்சு அற்று கிடைக்கும் காட்சி மேலும் சிதைக்கிறது. புலம்புகிறாள் தசரதன் காலில் விழுந்து.

‘பிறியார் பிரிவு ஏது?’ என்னும்; ‘பெரியோய் தகவோ!’ என்னும்;
‘நெறியோ, அடியேன் நிலை? நீ நினையா நினைவு ஏது?’ என்னும்;
‘வறியோர் தனமே!’ என்னும்; ‘தமியேன் வலியே!’ என்னும்;
‘அறிவோ; வினையோ?’ என்னும்; ‘அரசே! அரசே!’ என்னும்

கம்பன் கவியை படிக்கும் போது அந்தக் காட்சி அப்படியே மனம் முன் தெரிகிறது. தசரதனை “வறியார் தனமே” [வறுமையில் வாடும் எளியோருக்கு செல்வமே] என்றும் “தமியேன் வலியே” என்றும் [தனிமையில் இருப்போருக்கு வலிமையே] புகழ்கிறாள்.

அவள் அரற்றல் கண்டு தசரதன் பேச்சற்று கிடைப்பதைப் பார்த்த கோசலை மனம் பதறுகிறாள். ஈதென்ன என் நிலைமை இப்படி ஆயிற்றே! தசரதன் உயிருக்கு ஏதேனும் ஆபத்து நேர்ந்ததா என்று பதறி “ராமா, என் மகனே! உன் தந்தையின் நிலைமை என்னவென்று வந்து பார்” என்று கதறுகிறாள்.

“என் என்று உரையான்; என்னே? இதுதான் யாது என்று அறியேன்;
மன்னன் தகைமை காண வாராய்; மகனே!’ என்னும்”

அங்கே பட்டாபிஷேக்கத்துக்குரிய வேலைகளை மற்ற மன்னர்களும் சிறப்பு விருந்தினர்களும் கவனித்துக் கொண்டிருந்தனர். மந்திரங்கள் கேட்க வேண்டிய நேரத்தில் கோசலையின் அழுகுரல் கேட்டு அனைவரும் திகைத்து என்னவாயிற்று என்று கூக்குரல் கேட்ட திசை நோக்கி விரைகின்றனர். அனைவரும் அங்கே தசரதன் அசைவற்று கிடைக்கும் காட்சி கண்டு செய்வதறியாது திகைக்கின்றனர்.

வசிட்டன் தசரதனை நெருங்கி நிலைமை என்னவென்று அறிய முற்படுகின்றான்.

-ச. சண்முகநாதன்

“என்னையும் உன்னுடன் அழைத்துச் செல்” – கோசலை

February 25, 2018

kausalyaRama

அயோத்தியா காண்டம்

நகர் நீங்கு படலம்

பாடல்  9-18.

“தாயே! தந்தை எனக்கு ஏவிய கட்டளை இன்னும் ஒன்று உள்ளது” என்று ராமன் கோசலையிடம் சொல்ல, கோசலை ‘அது என்ன கட்டளை” என வினவுகிறாள்.

தேனைத்தாங்கும் பூ, தீயைத் தாங்குமா? தாங்க வேண்டிய தருணம் இது.  அடிக்கும் புயலில் கீழே உதிர்ந்தால் எந்தப் பூவும் குப்பை தான். ஆனால் தாங்கி நிற்கும் தூண்தான் கலங்கரை விளக்காக முடியும்.

“ஈண்டு உரைத்த பணி என்னை?” என்றவட்கு,
‘”ஆண்டு ஒர் ஏழினோடு ஏழ், அகல் கானிடை
மாண்ட மாதவத் தோருடன் வைகிப்பின்,
மீண்டு நீ வரல் வேண்டும்” என்றான்’ என்றான்”

ராமன் சொல்கிறான் “நான் 14 வருடம் காட்டில் வசித்து, முனிவர்களுடன் தங்கி மீள வேண்டும் என்பதுதான் அந்தக் கட்டளை”. அந்த வார்த்தை தன் செவிகளில் விழும் முன்னரே துடித்துப் போகிறாள் கோசலை.

“ஏங்கினாள்; இளைத்தாள்; திகைத்தாள்; மனம்
வீங்கினாள்; விம்மினாள்; விழுந்தாள் அரோ”

எப்படி தீயின் உக்கிரத்தை சிறு தொலைவிலும் உணர முடியுமோ அதே போல் தீயென வந்த வார்த்தை தன் செவியில் விழும் முன்னரே துடித்துப் போகிறாள் உத்தமனைப் பெற்ற அன்னை. “உன்னை அரசனாக்குவேன் என்று மன்னன் உரைத்தது பொய்யோ? நீ கானகம் போக வேண்டுமா? அய்யகோ இனி நான் எப்படி உயிர் வாழ்வேன்”

‘வஞ்சமோ, மகனே! உனை, “மா நிலம்
தஞ்சம் ஆக நீ தாங்கு” என்ற வாசகம்?
நஞ்சமோ! இனி, நான் உயிர் வாழ்வெனோ”

ராமன் தன் தந்தையின் கட்டளையை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்றால், முதலில், தாயை தேற்ற வேண்டும். (இன்னும் சீதாபிராட்டியையும் லக்ஷ்மணனையும் வேறு சமாளிக்க வேண்டும்).

துடிக்கும் தாயைக் கையால் தாங்கி “தந்தையின் கட்டளையை நிறைவேற்றவிடாமல் அதற்கு தடையாய் இருப்பாயா?” என்று பரிவுடன் பேசுகிறான்.

“கைத்தலத்தின் எடுத்து, “அருங் கற்பினோய்!
பொய்த் திறத்தினன் ஆக்குதியோ? புகல் –
மெய்த்திறத்து நம் வேந்தனை, நீ” என்றான்”

பின்னும் “என் தம்பியை அரசனாக்கி, அரசன் தசரதன் கட்டளையை நிறைவேற்ற இது ஒரு அரிய சந்தர்ப்பம். எத்தனை பெரும் பேறு இது!” என்று பெருமிதம் கொள்வதின் மூலம் தாயைத் தேற்றுகிறான் ராமன்.

“சிறந்த தம்பி திருவுற எந்தையை
மறந்தும் பொய்யிலன் ஆக்கி, வனத்திடை
உறைந்து தீரும் உறுதி பெற்றேன்; இதின்,
பிறந்து யான் பெறும் பேறு என்பது யாவதோ”

கோசலை, ராமன் வார்த்தையில் நம்பிக்கை கொண்டு தன்னை தேற்றிக்கொண்டவளாய் “சரி. அப்படியே ஆகட்டும். ஆனால் என்னையும் உன்னுடன் அழைத்துச் செல்” என்கின்றாள்.

-ச. சண்முகநாதன்

“பரதன் உன்னைவிட நல்லவன்” – கோசலை

February 17, 2018

Raman

அயோத்தியா காண்டம்

நகர் நீங்கு படலம்

பாடல்  1-8.

கம்பராமாயணத்தின் பெரிய  படலங்களில் நகர் நீங்கு படல மும்  ஒன்று.

பரதன் நாடாளப்போவதும் ராமன் கானகம் போவதும்  இதுவரை மந்தரை, கைகேயி, தசரதன் மற்றும் ராமன் இவர்களுக்கு மட்டும்தான் தெரியும். இந்த செய்தியை கோசலை, லக்ஷ்மணன் மற்றும் சீதை எப்படி எதிர்கொள்கிறார்கள்? முக்கியமாக அயோத்தி நகர மாந்தரின் மனநிலை என்னவாய் இருந்தது என்பதை சொல்லும் மிக முக்கியமான படலம்.

கைகேயியின், தசரதன் சொன்னதாகச் சொன்ன, கட்டளையை “தலை மேல் ஏற்றுக்கொண்ட” ராமன் தன் தாய் கோசலையின் மாளிகைக்கு செல்கிறான். ராமன் முடிசூட்டி வருவான் என்று எதிர்நோக்கியிருந்த கோசலையிடம் இடியென ஒரு செய்தி சொல்ல.

“குழைக்கின்ற கவரி இன்றிக் கொற்றவெண் குடையும் இன்றி
இழைக்கின்ற விதிமுன் செல்லத் தருமம் பின் இரங்கி ஏக”

விதி முன்னடத்தி செல்ல ராமன் போகின்றான். ராமன் போகுமிடமெல்லாம் தருமம் செல்லும் என்பதால் “தருமம்  பின்னிறங்கி ஏக” என்கிறான் கம்பன்.

கோசலை, ராமன் மணிமுடியில்லாமல் இருப்பதும், அவன்  தலை மஞ்சன நீரால் நனையாதது கண்டும் ஐயம் கொள்கிறாள். பாதம் தொட்டு வணங்கிய ராமனிடம் “ஏதாவது இடையூறு உண்டா?” என்கிறாள், குறிப்பால் உணர்ந்து.

“வனைந்த பொற் கழற்கால் வீரன் வணங்கலும், குழைந்து வாழ்த்தி
‘நினைந்தது என்? இடையூறு உண்டோ நெடுமுடி புனைதற்கு?’ என்றாள்”

கம்பனும் ராமனும் போட்டி போடும் இடம் இது.

தாய் கேட்கிறாள். இப்போது ராமன் சொல்லவேண்டும், யாரும் உணர்ச்சி வயப்பட இடம் தராமல் இந்த இடத்தை கடக்க வேண்டும்.

ராமன் சொல்கிறான் “உன் ஆசை மகன் பரதன் முடி சூடப் போகின்றான்”. “பங்கமில் குனத்தெம்பி பரதன்” என்று அவ்வளவு அழகாக சொல்கிறான் ராமன்.

“மங்கை அம்மொழி கூறலும், மானவன்
செங்கை கூப்பி , ‘நின் காதல் திரு மகன்,
பங்கம் இல் குணத்து எம்பி, பரதனே,
துங்க மா முடி சூடுகின்றான்’ என்றான்”

[அந்தக் காலத்தில் யாரும் மறுமொழி உரைக்கும் போது “இல்லை” என்று எதிர்மறையாக சொல்ல மாட்டார்களாம். “உப்பு இருக்கிறதா” என்பவரிடம், உப்பு இல்லை என்றால், மிளகாய் இருக்கிறது என்பார்களாம்.]

இப்போது கோசாலை என்ன  சொல்லப் போகிறாள்? ராமனைப் பெரும் பேறு பெற்றவள் அவள். அவன் சொல்லவந்ததை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு மேற்கொண்டு ஆர்ப்பாட்டம் செய்யாமல் “முறையின் படி மூத்தவன் முடி சூட்டவேண்டும். அது ஒன்றுதான் குறை. மற்றபடி பரதன் உன்னைவிட நல்லவன்” என்று கருத்துரைக்கிறாள் அந்த நான்கு மகன்களிடமும் ஒரேமாதிரி அன்பு கொண்ட கோசலை. கைகேயிடமிருந்து கோசாலையை வேறுபடுத்திக் காட்டும் முக்கியமான பாட்டு இது.

“முறைமை அன்று என்பது ஒன்று உண்டு; மும்மையின்
நிறை குணத்தவன்; நின்னினும் நல்லனால்;
குறைவு இலன்’ எனக் கூறினாள் – நால்வர்க்கும்
மறு இல் அன்பினில், வேற்றுமை மாற்றினாள்”

ராமன் கோசாலையை தேற்றுவதும், கோசலை ராமன் மனம் ஒடிந்துவிடுவானோ என்று எண்ணி “பரதன் நல்லவன், நாடு நலம் பெறும்” என்று தேற்றுவதும் ஒரு கன்றும் அதன் தாயும் ஒன்றை ஒன்று ஆதரவாக அனைத்துக்கொள்வது போன்ற காட்சியை காண்பிக்கிறான் கம்பன்.

மேலும் உன் தந்தை தசரதன் சொன்னபின் பாரதனே முடிசூட்டிக் கொள்ளட்டும் என்று ஆசி வழங்குகிறாள்.

“நன்று, நும்பிக்கு நானிலம் நீ கொடுத்து
ஒன்றி வாழுதி, ஊழி பல’ என்றாள்”

அமைதியாக கேட்டுக்கொண்டிருந்த ராமன் “தாயே, தந்தை எனக்கு ஏவிய கட்டளை இன்னும் ஒன்று உள்ளது” என்கின்றான்.

“தாய் உரைத்த சொல் கேட்டுத் தழைக்கின்ற
தூய சிந்தை அத் தோம் இல் குணத்தினான்,
‘நாயகன், எனை நல் நெறி உய்ப்பதற்கு
ஏயது உண்டு, ஓர் பணி’ என்று இயம்பினான்”

நால்வரில் யார் வேண்டுமானாலும் முடி சூட்டிக்கொள்ளட்டும் என்ற பெருந்தன்மை கொண்ட கோசலை, தன் மகன் மட்டும் 14 வருடம் காட்டில் வசிக்க வேண்டும் என்ற செய்தியை எங்கனம் எதிர் கொள்ளப்போகிறாள்?

 

அட ராமா!

February 10, 2018

Kaikeyi_told_that_according_to_the_two_boons_granted_by_Dasaratha_Rama_should_go_to_the_forest_for_14_years_and_Bharata_must_become_the_king

அயோத்தியா காண்டம்

கைகேயி சூழ்வினைப்படலம்

பாடல் 104-110

கைகேயியின் முன் தோன்றுகிறான் ராமன்.தலை நிலத்தில் பட வணங்கி வாய் பொத்தி நிற்கின்றான். இதை செய்யும் போது ராமன் காடெல்லாம் அலைந்து அந்தி வேலை வீடு திரும்பிய கன்று தாயைக் கண்டால் அடையும் மன அமைதி கொண்டானாம். யார் வேண்டுமானாலும் இன்னல் /துரோகம் செய்ய வாய்ப்பு உண்டு. ஆனால் ஒரு தாய் தன் மகனுக்கு இன்னல் தரும் செயலை செய்வாளா?

“வந்தவள் தன்னைச் சென்னி மண்ணுற வணங்கி வாசச்
சிந்துரப் பவளச் செவ்வாய் செங்கையின் புதைத்து, மற்றைச்
சுந்தரத் தடக் கை தானை மடக்குறத் துவண்டு நின்றான் –
அந்தி வந்து அடைந்த தாயைக் கண்ட ஆன் கன்றின் அன்னான்”

என்ன தவம் செய்தனை கைகேயி அந்த ராமனே உன்  முன்னாள் காய் கட்டி வாய்  பொத்தி, தாயே என்றழைக்க?

“நின்றவன் தன்னை நோக்கி, இரும்பினால் இயன்ற நெஞ்சில்
கொன்று உழல் கூற்றம் என்னும் பெயர் இன்றிக் கொடுமை பூண்டாள்”

கம்பன் மறுபடியும் கைகேயியை எமன் என்கிறான். அத்தனை கோபம் அவனுக்கு. இந்த முறை “வெறும் கூற்றம் எனும் பெயர் மட்டும் அல்ல, அந்த எமன் செய்யும் கொடுஞ்செயலையும் செய்கிறாள்” என்கிறான் கம்பன்.

“உன்னிடம் தந்தை சொல்லுமாறு சொல்லிய ஒரு காரியம் உண்டு” என்கிறாள்.

ராமன், கன்றினைப்போல், புன்னகை மாறாமல், “தந்தையின் கட்டளையை தாய் சொல்லி கேட்கும் பாக்கியம் இவ்வுலகில் யாருக்கு கிடைக்கும்? எனக்கு தாயும் நீயே தந்தையும் நீயே. கட்டளையை சொல்லுங்கள் அதை என் தலை மேல் கொள்கிறேன் “என்கிறான்.

அட ராமா!

(இந்த “அட ராமா “எனும் சொல்லின் மூலகாரணம் இந்த நிகழ்ச்சி தானோ?

அட ராமா எனும் சொல் பல உணர்ச்சிகளின் வெளிப்பாடாக உபயோகப்படுத்தப்படுகிறது.

பரிகாசம் (அட ரா….மா…. இது கூட தெரியாதா)

கோபம் (அட ராம்மா, என் இப்படி செய்யுற)

பரிதாபம் (அட ராமா, என்னப்பா இப்படி ஆயிடுச்சு)

அட ராமா. இப்படி சொல்வாயா! அவள் ஒரு துர்போதனையினால் உன்னை வஞ்சிக்கப் போகிறாள், அவளிடம் போய் “சொல், என் தலை மீது கொள்கிறேன்” என்கிறாயே என்று மனம் பதைக்கிறது.

கைகேயியோ, இதற்கு மேலும் தாமதிக்க விரும்பாமல் சொல்கிறாள் அந்த விஷ வார்த்தையை.

‘”ஆழி சூழ் உலகம் எல்லாம் பரதனே ஆள, நீ போய்த்
தாழ் இருஞ் சடைகள் தாங்கி, தாங்க அருந் தவம் மேற்கொண்டு,
பூழி வெங் கானம் நண்ணி, புண்ணியத் துறைகள் ஆடி,
ஏழ்-இரண்டு ஆண்டின் வா” என்று, இயம்பினன் அரசன்’ என்றாள்.

இவ்வளவு தான் விஷயம். “பரதன் நாடாள்வான், நீ கட்டுக்குப்போய் 14 வருடம் கழித்து வா என்று, இயம்பினன் அரசன்”.

ராமன் பொறுமையாக கேட்கிறான்.

ஏன், எதற்கு என்று ஒரு கேள்வியும் கேட்கவில்லை.

கோபம் இல்லை, ஏமாற்றம் இல்லை.

மனதில் எந்த சஞ்சலமும் இல்லை.

இதைக்கேட்ட ராமனின் முகம் அப்பொழுதுதான் மலர்ந்த தாமரை போல் இருந்ததாம்.தந்தையின் கட்டளை. சொல்வது தாய். இதில் கோபப்பட என்ன இருக்கிறது என்பது ராமனின் நிலை. சாதாரண மனிதர்க்கும் ஒரு காவியத் தலைவனுக்கும் இதுதான் வித்தியாசம்.

‘மன்னவன் பணியன்று ஆகின், நும் பணி மறுப்பனோ? என்
பின்னவன் பெற்ற செல்வம் அடியனேன் பெற்றது அன்றோ?
என் இனி உறுதி அப்பால்? இப்பணி தலைமேற் கொண்டேன்;
மின்னொளிர் கானம் இன்றே போகின்றேன்; விடையும் கொண்டேன்.’

இது மட்டுமா. ராமனை ஏன் (அவனை தெரிந்தவர்கள்) அத்தனை கொண்டாடுகிறார்கள் என்பது அவனது ஒவ்வொரு செயலும் நியாயப்படுத்தும் .

ராமன் சொல்கிறான், இது அரச கட்டளை என்று இருந்தபோதிலும் தாயே நீ சொல்லி நான் மறுப்பனோ? தவிர பரதன் பெற்ற பேறு நான் பெற்ற பேறாகும், அதில் எனக்கு மிகவும் சந்தோசமே. இதோ இப்போதே நான் கானகம் செல்கிறேன். விடை கொடுங்கள்” என்கிறான்.

எத்தனை பெரிய நாயகன், ராமன்!

இந்த மண்ணின் பொக்கிஷம் அவன். நம் கலாச்சாரத்தின் முன்னோடி!

தன்னலமற்ற தனிப்பெரும் நாயகன் அவன்.

நான், எனது என்ற பற்று முற்றிலும் அற்றவன், ராமன்.

இதோ முடியிழந்து திக்குத் தெரியாத காட்டிற்குப் போகப் போகிறான்.

மனம் இருகுவது கம்பனுக்கு மட்டும் அல்ல, நமக்கும் தான்.

Rama must be the first altruist of the human race, as far as we know.

முடிசூட்டும்விழா தான், முடிதாங்குவது உன் சிரம் அல்ல

February 8, 2018

scan424

அயோத்தியா காண்டம்

கைகேயி சூழ்வினைப்படலம்

பாடல் 80-103

‘பிள்ளையைக் கொணர்க’  என்ற கைகேயியின் வார்த்தை கேட்டு சுமந்திரன் விரைகிறான் ராமனிடம் சேதி சொல்ல. “கிளம்பு ராமா, முடி சூட்டும் நேரம் இது”

சிற்றவை தானும், “ஆங்கே கொணர்க!” எனச் செப்பினாள் அப்
பொன் தட மகுடம் சூடப் போகுதி விரைவின்’ என்றான்.

சுமந்திரன் கூறிய செய்தி கேட்டு விரைகிறான், ராமன். வழியெல்லாம் மகளிர் கூட்டம் ராமனை கண்ணால் கண்டு புளகாங்கிதம் அடைகிறது. முனிவரெல்லாம் அவன் புகழ் பாடுகின்றனர். உன்னால் இவ்வுலகம் உய்ந்தது. இந்த உலகம் முடியும் வரை நீ வாழவேண்டும். உன் ஆயுள் கோடி நாட்கள், எங்கள் ஆயுளையும் எடுத்துக்கொள் என்று உணர்ச்சி வயப்படுகின்றனர்.

‘உய்த்தது இவ்வுலகம்’ என்பார்; ‘ஊழி காண் கிற்பாய்’ என்பார்;
‘மைந்த! நீ கோடி எங்கள் வாழ்க்கை நாள் யாவும்’ என்பார்;

“செய்ய முடியாத தவத்தை செய்து இப்படி ஒரு செம்மலைப் பெற்றெடுத்த தசரத மன்னனுக்கு என்ன கைம்மாறு செய்யப்போகிறோம்,?”  என்பர் சிலர்.

செயலருந் தவங்கள் செய்திச் செம்மலைத் தந்த செல்வத்
தயரதற்கு என்ன கைம்மாறு உடையம் யாம் தக்கது?’ என்பார்.

இன்னும் சிலர் கன்றைக்கண்ட தாய்ப்பசு போல் நெஞ்சுருகி நின்றனர்.

தன்பொருவில் கன்றுதனி தாவிவரல் கண்டாங்கு
அன்பு உருகு சிந்தையொடும் ஆஉருகு மாபோல்,
என்பு உருக, நெஞ்சு உருகி, யார் உருககில்லார்?

இப்படியாக நடப்பவற்றை சொல்லிக்கொண்டு  போகும் கம்பன் காட்சியின் அழுத்தத்தை அதிகரிக்க ஒரு தகவலைச் சொல்கிறான், இந்த கவி மூலம். “கோசலை வளர்க்கவில்லை, கைகேயிதான் வளர்த்தாள், அதனால் கோசலையை விட கைகேயிதான் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொள்வாள்” என்றனராம் கூட்டத்தில் சிலர்.

‘தாய் கையில் வளர்ந்திலன்; வளர்த்தது, தவத்தால்
கேகயன் மடந்தை; கிளர் ஞாலம் இவன் ஆள,
ஈகையில் உவந்த அவ் இயற்கை இது என்றால்,
தோகை அவள் பேர் உவகை சொல்லல் அரிது?’ என்பார்.

ராமன் தசரதன் அரண்மனை வந்து சேர்கிறான்.

சுமந்திரன் கைகேயிதானே கூப்பிட்டதாகத் தானே சொன்னான்? ராமன் ஏன் தசரதன் அரண்மனை வருகிறான்?

காரணம் என்னவென்றால் , இந்த சந்தோஷமான தருணத்தில் மன்னன், தசரதன், பக்கத்தில்தான் இருப்பாள் கைகேயி என்று ராமன் நினைத்து தசரதன் மாளிகை வந்தானாம்.

தசரதன் மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பான் என்று நினைத்து வந்தவன் அங்கு தசரதன் இல்லாததை தெரிந்துகொண்டான்.

வீங்கிருங் காதல் காட்டி, விரிமுகம் கமல பீடத்து
ஓங்கிய மகுடம் சூடி, உவகைவீற்றிருப்பக் காணான்.

தசரதன் அங்கு இல்லை என்று தெரிந்தபின், கைகேயி மாளிகை செல்கிறான்.

இப்பொழுது ராமனுக்கு சொல்ல வேண்டுமே, அந்த கொடிய செய்தியை! என்ன செய்தி அது?

இன்று முடிசூட்டும்விழா  தான்,     முடிதாங்குவது உன் சிரம் அல்ல

செங்கோல் மாற்றும் விழாதான்,  கோல்கொள்வது உன் கரம் அல்ல

பார்ஆளப் புதிய மன்னன்,  ஆளப்போவது நின் திறம் அல்ல

மரவுறி தறித்து காடேற  வேண்டும் நீ, மறுப்பது அறம் அல்ல

எத்தனை கொடிய செய்தி இது! சொல்ல வேண்டியவன் தசரதன். ஆனால்  தசரதன் தன் வாயால் சொல்ல மாட்டான், எனவே நானே சொல்கிறேன் அடுத்து என்ன நடக்க வேண்டும் என்று   கைகேயி முன் வருகிறாள்

‘நாயகன் உரையான் வாயால்; நான் இது பகர்வென்’ என்னா,
தாயென நினைவான் முன்னே கூற்றெனத் தமியள் வந்தாள்

இதோ, சொல்லப்போகிறாள்.அனைவரின்

மகிழ்ச்சியையும் கொல்லப் போகிறாள்.

“இராமனை இங்கு வரச்சொல்” – கைகேயி

February 4, 2018

ayodhya_crowd

அயோத்தியா காண்டம்

கைகேயி சூழ்வினைப்படலம்

பாடல் 64-79

பொழுது புலர்ந்தது!

உலக மாந்தரெல்லாம் அயோத்தியில் கூடுகின்றனர். அயோத்தி நகர்வாழ் மக்களுக்கோ மட்டற்ற மகிழ்ச்சி. ஒவ்வொருவரும் தலை கால் புரியாமல் ஓடுகின்றனர். மகளிரெல்லாம் தம்மை அலங்கரித்துக் கொள்கின்றனர். அனைவரும் “இது என் வீட்டு விஷேசம்” என்று உவகை கொள்கின்றனர். வயதான மகளிர் கோசலையின் (தாய்மை) மனம் கொண்டனர், அந்தனர்கள் வசிஷ்டன் மனநிலை அடைந்தனர், இளம் மகளிரெல்லாம் தன் கணவன் முடிசூட்டும் போது எவ்வளவு மகிழ்ச்சி கொள்வாரோ அதே அளவு மகிழ்ச்சியுடன் காணப்பெற்றனர். மற்ற மாந்தரெல்லாம் தன் மகன் முடிசூட்டும் தருணம் இது என்று தசரதனின் மனநிலை பெற்றனர்.

“மாதர்கள், கற்பின் மிக்கார், கோசலை மனத்தை ஒத்தார்;
வேதியர் வசிட்டன் ஒத்தார்; வேறு உள மகளிர் எல்லாம்
சீதையை ஒத்தார்; அன்னாள் திருவினை ஒத்தாள்; அவ் ஊர்ச்
சாதுகை மாந்தர் எல்லாம் தயரதன் தன்னை ஒத்தார்”

வீதியில் கூடிய பெருங்கூட்டத்தை பார்த்தவர்கள் வேந்தர்கள் தான் நிறைய, இல்லை இல்லை அந்தணர்கள் தான் மிகுதி, இல்லை இல்லை மாந்தர்தாம் அதிகம் என்றும் பேசிக்கொண்டனர்.

‘வேந்தரே பெரிது’ என்பாரும், ‘வேதியர் பெரிது’ என்பாரும்,
‘மாந்தரே பெரிது’ என்பாரும், ‘மகளிரே பெரிது’ என்பாரும்,
‘போந்ததே பெரிது’ என்பாரும், ‘புகுவதே பெரிது’ என்பாரும்,
தேர்ந்ததே தேரின் அல்லால், யாவரே தெரியக் கண்டார்?

சரி, யாரெல்லாம் வரவில்லை?

“இலங்கையின் நிருதரே; இவ் ஏழ் உலகத்து வாழும்
விலங்கலும், ஆசை நின்ற விடா மத விலங்கலேயால்”

இலங்கை அரக்கர்களும், அசையமுடியாத மலைகளும் மட்டும்தான் வரவில்லை.

நேரம் நெருங்குகிறது வசிஷ்டன் வந்து முடிசூட்டுதற்குரிய வேலைகளை ஆரம்பிக்கிறான்.

“தூயநான் மறைகள் வேத பாரகர் சொல்லத் தொல்லை
வாயில்கள் நெருக்கம் நீங்க, மாதவக் கிழவன் வந்தான்”

[“வாயில்கள் நெருக்கம் நீங்க” – வாசலில் குழுமிய கூட்டம் வழி விட]

“யாரப்பா அங்கே, தசரதனை அழைத்து வாருங்கள்” என்று சொல்ல சுமந்திரன் செல்கிறான் தசரதனை அழைத்து வர.

“மணி முடி வேந்தன் தன்னை வல்லையின் கொணர்தி’ என்ன,
பணி தலைநின்ற காதல் சுமந்திரன் பரிவின் சென்றான்”

தசரதன் கைகேயியுடன் இருப்பதை அறிந்து அங்கே சென்று பணிப்பெண்களிடம் விஷயத்தை கூற, கைகேயி “மன்னன் வருவது இருக்கட்டும். அதற்கு முன் இராமனை இங்கு வரச்சொல்” என்கிறாள் பெண்களில் யமனை ஒத்த கைகேயி.

“தொண்டை வாய் மடந்தைமாரின் சொல்ல, மற்று அவரும் சொல்ல,
பெண்டிரில் கூற்றம் அன்னாள், ‘பிள்ளையைக் கொணர்க’ என்றாள்”

 

 

சூரியன் கோபத்துடன் வருகின்றான்

January 31, 2018

RedSunrise

அயோத்தியா காண்டம்

கைகேயி சூழ்வினைப்படலம்

பாடல் 55-63

பொழுது புலர்கிறது. பேரி ஒலிக்கிறது, ராமனை தொழும் நமக்கெல்லாம் இரவு கழிந்தது, எழுமின் என்று.

“நாம விற்கை இராமனைத் தொழு நாள் அடைந்த உமக்கெலாம்

காம விற்குடை கங்குல் மாலை கழிந்தது”

இரவு என்பதை “காமன் வில் குடை கங்குல்” என்கிறான் அருமைக் கம்பன். [கங்குல் -இரவு]

அதிகாலை அல்லவா?

குமுத மலர் குவியும் நேரம்.

கம்பன் சொல்கிறான், கைகேயியின் கொடுஞ்செயலைக் கண்டு நல்ல மாந்தர் எல்லாம் வாயடைத்துக் கொண்டது  போல குமுத மலர் குவிந்ததாம்.

“தீய  டங்கிய சிந்தையாள் செயல் கண்டு, சீரிய நங்கைமார்

வாய டங்கின என்ன வந்து குவிந்த – வண் குமுதங்களே”

மேகம் போல் கொடுத்தே பழக்கப் பட்ட கைகளையுடைய  மைந்தர் (மஞ்சு தோய்ப்புய மஞ்சர்), ராமன் முடிசூட்டவேண்டிய நாளுக்கு முன் இந்த இரவு ஓர் ஊழிக்காலம் போல மிகவும் பெரிய ராத்திரியாய் அமைந்ததை எண்ணி எழுகின்றனர்.

‘ஆழி யான்முடி சூடு நாளிடை ஆன பாவி இது ஓர் இரா

‘ஊழி யாயின ஆறு’ எனா உயர் போதின்”

மாதரெல்லாம் ராமனின் முகம் காணும், முடி சூட்டி கொள்ளும் அவன் சிரம் காணும்  ஆசையில் மகிழ்ச்சியுடன் எழுகின்றனர். எங்கெங்கும் குதூகலம். எல்லா திக்குகளில் இருந்தும் பலவகை ஒலிஎழும்புகிறது.

ராமன் கானகம் போகப்போகின்றான் என்ற சோகத்தில் இதுவரை கிரகணச் சந்திரன் போல் செம்மையை கவியெழுதியவன், கிரகணம் முடிந்தவுடன் பளீரென்று வெண்மையாய் ஒளி வீசும் சந்திரனாய் கவி வீசுகிறான்.

தழை ஒலித்தன; வண்டு ஒலித்தன; தார் ஒலித்தன; பேரி ஆம்

முழவு ஒலித்தன; தேர் ஒலித்தன; முத்து ஒலித்து எழும் அல்குலார்

இழை ஒலித்தன; புள் ஒலித்தன; யாழ் ஒலித்தன; – எங்கணும் –

மழை ஒலித்தனபோல் கலித்த, மனத்தின் முந்துறு வாசியே”

ஆஹா! தமிழருவி!

இதுவரை சோகமாய் கவியெழுதியவன், இப்போது வீறு கொண்டு பாடுகின்றான்.

இதை ஒருமுறையேனும், இதைப் படிப்பவர்கள், வாய் விட்டு சொல்லி இந்தக் கவியின் சுவையை உணருமாறு தாழ்மையுடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன். தமிழின் சுவை அப்போதுதான் புலப்படும்.

இரவின் இறுதியை அறிவிக்க சூரியன் வருகின்றான் . ஆனால் கோபத்துடன் வருகின்றான் .முற்றிய பாவம் செய்த பேதையின் செயலை அறிந்த கதிரவன், கோபத்துடன் மிகவும் சிவப்பாய் குன்றிலிருந்து வெளிப்படுகிறான்.

“பாபம் முற்றிய பேதை செய்த பகைத் திறத்தினில், வெய்யவன்
கோபம் முற்றி மிகச் சிவந்தனன் ஒத்தனன், குண குன்றிலே”

பொழுது விடிந்தது. இடியென இறங்கப்போகும் செய்தியை அயோத்தி நகர் மாந்தர் இன்னும் அறிந்தாரில்லை.

எத்தனை தெள்ளிய, சிறந்த உவமைகளுடன் கம்பன் இந்தக் கட்சியை கடந்து செல்ல வைக்கிறான் என்று நினைக்கும் போது ஒருமுறையேனும் “தமிழன்டா!” என்று நெஞ்சு விம்முவதை தவிர்க்க முடியவில்லை.

விரித்த பந்தலை பிரித்தது வானம்

January 28, 2018

elephant-weeps

அயோத்தியா காண்டம்

கைகேயி சூழ்வினைப்படலம்

பாடல் 46-54

வரம் தந்தாயிற்று. எவ்வளவு மகிழ்ச்சியுடன் நல்ல செய்தியை பகிர்ந்து கொள்ள வந்தவன், இப்போது அந்த நல்ல செய்தியையே இழந்து நிற்கின்றான். இது இவர்கள் இருவருக்கும் இடையேயான பிரச்சினை மட்டும் கிடையாதே, ஒரு தேசம், மற்றும் இந்த உலகம், சம்பந்தப் பட்ட விஷயம்.உலகம் என்றால் மனிதர் மட்டுமா? இல்லை, விலங்குகள், பறவைகள்,  இயற்கை என எல்லாம் சேர்ந்ததுதானே உலகம். எனவே இவையெல்லாம் எப்படி “ராமன் மன்னன் அல்லன்” என்ற செய்தியை எதிர்கொண்டன என்பது கம்பன் தன் கவித்திறமை கொண்டு விவரிக்கிறான்.

கல்லும் உருகும் இந்த கவியைக் கேட்டால், அவ்வளவு ஏன் கைகேயியே கண்ணீர் விட்டிருப்பாள் கம்பன் கவி கேட்டிருந்தால்.

முதலில் இரவு எனும் மங்கை:

இரவு எனும் பெண், கைகேயியின் எனும் மங்கையின் செய்கையால், தானும் ஒரு பெண்ணாக பிறந்தோமே  என வெட்கி ஆடவர் முன் நிற்க நாணப்பட்டு மெல்ல நழுவுவது போல் நழுவினாளாம். பொழுது புலர்வதை இப்படியும் சொல்ல முடியுமா?

“வாள் நிலாநகை மாதராள் செயல் கண்டு, மைந்தர்முன் நிற்கவும்

நாணினாள் என ஏகினாள் நளிர் கங்குல் ஆகிய நங்கையே”

கோழி வருந்தியது:

கோழி (எல்லா பறவைகளையும் போல) பறக்கும் போது தன் சிறகுகளை மேலும் கீழும் அசைத்து பறக்கும் அல்லவா. கம்பன் அதை கோழி “அய்யோ, ராமன் போகின்றானே என்று தன் வயிற்றில் அடித்துக்கொண்டே பறந்தது” என்கிறான். கற்பனையின் உச்சம் அல்லவே இது!

“கண்டு, நெஞ்சு கலங்கி, அம் சிறை ஆன காமர் துணைக்கரம்

கொண்டு தம் வயிறு எற்றி எற்றி விளிப்ப போன்றன கோழியே”

பறவைகளின் மனக் குமுறல்:

“புள்ளும் சிலம்பினகாண்” என்றாள் ஆண்டாள். அதே புள்ளினம் இங்கே மனம் கொதித்து “இப்படி செய்து விட்டாளே கைகேயி” என்று வைது கொண்டே பறந்து போயினவாம்.

“கேகயத்து அரசன் பயந்த விடத்தை, இன்னது ஒர் கேடு சூழ்

மா கயத்தியை, உள் கொதித்து, மனத்து வைவன போன்றவே”

யானைகள் மனம் கலங்குதல்:

யானைகள் தூங்கி எழுந்த போது “ராமனும் சீதையுடன் வனம் போகப் போகிறான். இனி நமக்கென்ன வேலை, நாமும் போவோம்” என்று எழுந்து நடக்கத் தொடங்கியதாம்.

“வாமம் மேகலை மங்கையோடு வனத்துள், யாரும் மறக்கிலா

நாமம் நம்பி, நடக்கும்’ என்று நடுங்குகின்ற மனத்தவாய்

‘யாமும் இம்மண் இறத்தும்’ என்பன போல் எழுந்தன – யானையே”

வானம் வருந்துதல்:

அந்த இரவில் தோன்றிய விண்மீன்கள் எல்லாம் வானம் “ராமனுக்கு பட்டாபிஷேகம்” என்று அலங்கரித்து வைத்திருந்தவையாம் . சூரியன் ஒளியில் விண்மீன்கள் மறைவது இயற்கை. ஆனால் கவிச்சக்கரவர்திக்கு எல்லாமே contextual. இனிமேல் பட்டாபிஷேகம் இல்லையென்று எண்ணி தான் விரித்திருந்த பந்தலை பிரித்ததாம் வானம் .

“வரித்த தண் கதிர் முத்தது ஆகி, இம்மண் அனைத்தும் நிழற்ற, மேல்

விரித்த பந்தர் பிரித்தது ஆம் என, மீன் ஒளித்தது – வானமே”

விலங்குகள் மற்றும் பறவைகள் பேரிடர் வரும் வேளை அதை தன் நுண்ணறிவால் கண்டுகொள்ளும். கம்பன் இங்கே நடக்கப்போகும் பேரிடரையும் அவை எங்கனம் யாரும் சொல்லாமலேயே கண்டறிந்தது என்று சொல்வது சிறப்பு.

இனி நகர மாந்தர் இதைப் பற்றி ஏதும் அறியாமல் முடி சூட்டு விழாவுக்கு எங்கனம் தங்களை தயார் படுத்திக் கொண்டனர் என்பதை பார்ப்போம்.